Vandaag was alweer onze laatste dag op Öland. We hadden geen zin om ver met de auto te rijden en daarom hebben we dezelfde wandeling gemaakt als gisteren in natuurreservaat Beijershamn. Het was nog steeds schitterend om rond te lopen in het bos, op de vlonders en langs de zee, omringd door de schitterende natuur.
Op een bepaald moment stonden we vol bewondering naar een koe te kijken die op smakelijke wijze gras aan het eten was. Toen hij genoeg gegeten had, kwam hij ons achterop gelopen. En met hem – schrik niet! – de rest van de kudde. Wij liepen gestaag door, omdat we niet weten hoe onze beagles op de koeien reageren – en andersom. Langs het wandelpad zat een mevrouw op een bank. Waarschijnlijk had ze wat weg zitten dromen. Opeens stond er een heel grote koe voor haar neus. Ze schrok zichtbaar en veerde even op. Maar vervolgens bleef ze rustig zitten. De koe bleef haar even verbaasd aan staan kijken en besloot toen om weer verder te lopen, en met hem de rest. Hoewel ik aanvankelijk best schrik had, besloot ik ook om even halt te houden en foto’s/filmpjes te maken. De juiste tactiek is: gewoon stil blijven staan en geen onverwachte bewegingen maken. De koeien kwamen heel dichtbij, op een halve meter afstand. De koeien waren mij – en de andere mensen – al snel beu en liepen door naar een weide met vers gras.
Al met al hebben we weer een heerlijke wandeling gemaakt. De rest van de middag hebben we op en rond de camping doorgebracht.
Tot slot wil ik nog even reageren op een lezersvraag. Is het koud bij ons? Nou, eerlijk gezegd valt dat reuze mee. Het is hier overdag zo'n 20-21 graden, maar de wandeling in natuurreservaat Beijershamn loopt langs de zee, in open landschap en harde wind (windkracht 4). Dat is de reden waarom wij een muts dragen. Maar na de wandeling gaat die gewoon af. Op de camping kun je gewoon in de zon voor je caravan zitten, in je t-shirt ...
Dit is de reden waarom er vlonders liggen:
Reactie plaatsen
Reacties