Donderdag 21, vrijdag 22 en zaterdag 23 mei 2026

Ik loop een beetje achter met bloggen, dus vandaag meteen maar verslag van drie dagen tegelijk: donderdag, vrijdag en zaterdag (dan heb ik morgen een ‘vrije dag’). Dat klinkt meteen alsof we een enorm avontuurlijk programma hebben afgewerkt, maar eerlijk gezegd bestond een groot deel van die dagen uit wandelen, koffie drinken, naar Zweedse huizen kijken en ons professioneel aanpassen aan het Scandinavische vakantietempo. En dat bevalt eigenlijk uitstekend.

Donderdag zijn we vanuit Gränna vertrokken richting Nora. De route voerde ons steeds verder het binnenland van Zweden in en langzaam veranderde ook het landschap. Rond Gränna heb je natuurlijk het enorme Vätternmeer, de heuvels en de open uitzichten, maar hoe verder je naar het westen en noordwesten rijdt, hoe meer de wegen zich tussen bossen, meren en rotsachtige stukken landschap beginnen te wurmen. Af en toe doemt er een rood houten huis op alsof iemand het speciaal voor een Ikea-folder heeft neergezet, gevolgd door kilometers sparrenbos waarin waarschijnlijk meer elanden wonen dan mensen. Het verkeer blijft hier trouwens een verademing. In Nederland zou een route van een paar honderd kilometer betekenen: files, wegwerkzaamheden, vrachtwagens die elkaar minutenlang met een snelheidsverschil van 0,3 kilometer per uur inhalen en minstens één bestuurder die vindt dat bumperkleven een fundamenteel mensenrecht is. Hier rijd je soms minutenlang helemaal alleen over de weg. Alleen wij, de caravan en een enkele Volvo die eruitziet alsof hij al sinds 1987 probleemloos door Zweden rijdt.

Bij aankomst in Nora besloot het weer ons meteen hartelijk welkom te heten met een complete wolkbreuk. Niet een beetje regen, maar zo’n Scandinavische stortbui waarbij je spontaan begint te twijfelen of Noach misschien toch gelijk had. De regen kwam met bakken uit de hemel terwijl wij in recordtempo de caravan op de gereserveerde plek probeerden te zetten. Iedereen die caravan rijdt kent dat moment: buiten breekt ongeveer het einde der tijden aan terwijl jij ondertussen heel serieus bezig bent met zaken als een uitdraaisteun, een stroomkabel en een scheef liggende caravandissel. Gelukkig stonden we snel veilig binnen. Daarna hebben we gewoon gedaan wat iedere ervaren kampeerder doet tijdens noodweer: uit het raam kijken, koffie zetten en doen alsof dit allemaal onderdeel van het avontuur is. Later die middag werd het droog. Bewolkt bleef het wel, maar dat vinden wij inmiddels al bijna goed weer.

We maken hier opnieuw dankbaar gebruik van de bekende Zweedse campingaanbieding: drie nachten kamperen, twee nachten betalen. Ik begin serieus te vermoeden dat Zweden ons persoonlijk probeert te stimuleren om vooral nog wat langer te blijven. Maar we komen overigens al jarenlang op deze camping bij Nora. Niet eens omdat de camping zelf nu zo spectaculair is — al is hij prima verzorgd — maar vooral vanwege de omgeving. Vanaf de camping loopt een prachtig geasfalteerd wandelpad rechtstreeks naar het centrum van het stadje. Geen verkeer, geen drukte, alleen grasvelden, steigertjes, water en af en toe een Zweed die vriendelijk groet en vervolgens weer volledig opgaat in de stilte.

Nora zelf is een van die typisch Zweedse stadjes waar je onmiddellijk het gevoel krijgt dat niemand zich hier ooit ergens druk maakt. Het plaatsje ontstond al in de middeleeuwen en groeide vooral dankzij de mijnbouw en de ijzerindustrie in deze regio. In de negentiende eeuw werd Nora een belangrijk knooppunt voor vervoer van ijzererts en andere goederen. En omdat Zweden dol is op treinen — en nog meer op nostalgie — zie je dat verleden hier nog overal terug. Het centrum bestaat uit prachtige houten huizen, kleine winkeltjes, cafés en oude straatjes die eruitzien alsof ze zorgvuldig onderhouden worden door mensen die collectief hebben besloten dat haast nergens voor nodig is. Tegenwoordig leeft Nora vooral van toerisme. In de zomer wandelen hier toeristen rond met ijsjes, camera’s en een licht overdreven enthousiasme voor kaneelbroodjes. Daar rekenen wij ons inmiddels ook gewoon toe.

Een van de opvallendste plekken in Nora is het enorme oude stationsterrein. Daar staan tientallen oude treinen en wagons weg te roesten alsof iemand ooit dacht: “We bewaren alles gewoon. Misschien komt het ooit nog van pas.” Het ziet eruit als een openluchtmuseum waar de tijd ergens rond 1954 is blijven hangen. En eigenlijk klopt dat ook wel een beetje. Nora heeft namelijk een belangrijke plek in de Zweedse spoorweggeschiedenis. Hier reed ooit een van de oudste spoorlijnen van Zweden. Tegenwoordig rijden er geen gewone treinen meer, maar in de zomer worden sommige trajecten nog gebruikt door museumtreinen met oude stoomlocomotieven. Enthousiaste spoorliefhebbers mogen dan volledig uit hun dak gaan terwijl anderen — ik noem geen namen — vooral denken: “Dat is inderdaad een heel oude trein.” Toch heeft het iets fascinerends. Overal staan roestige locomotieven, wagons waarvan je je afvraagt hoeveel decennia ze hier al staan en spoorlijnen die langzaam verdwijnen tussen gras en onkruid. Het hele terrein ademt een sfeer van vergane industriële glorie, gecombineerd met het geruststellende Zweedse idee dat je oude spullen gewoon rustig mag laten staan totdat ze vanzelf cultureel erfgoed worden.

Vrijdag en zaterdag hebben we het verder vooral rustig aan gedaan. Heerlijk gewandeld, genoten van het mooie weer en langzaam in dat prettige vakantiegevoel gezakt waarbij zelfs een wandeling naar de supermarkt aanvoelt als een complete dagactiviteit. Het was zonnig, droog en ongeveer twintig graden: eigenlijk perfect vakantieweer. Alleen de wind werkte niet mee. Ik had graag met de drone gevlogen, want de omgeving is hier prachtig vanuit de lucht, maar de windvlagen waren simpelweg te sterk. En eerlijk gezegd zie ik het al helemaal voor me: één verkeerde windstoot, een dramatische crash ergens diep in een Zweeds sparrenbos en vervolgens drie dagen zoeken naar een piepklein grijs apparaatje tussen de bomen terwijl de beagles denken dat dit allemaal een nieuw soort spelletje is. Dus bleef de drone veilig opgeborgen en beperkten wij ons noodgedwongen tot wandelen, kijken, koffie drinken en genieten van Zweden. Er zijn slechtere manieren om een vakantie door te brengen.