De terugreis is inmiddels echt begonnen. Dat merk je niet alleen aan de kilometers op de teller, maar ook aan het weer. Alsof Zweden ons vertrek moeilijk vond, besloot het nog maar eens een paar dagen flink te huilen en de regen viel met bakken uit de lucht.
Maandag was het toch nog een feestelijke dag, want mijn moeder was jarig. We hadden verschillende familieleden en kennissen uitgenodigd voor koffie met gebak. Ze zijn allemaal niet gekomen. Dat klinkt heel zielig, maar er was één klein probleem: we stonden nog steeds met de caravan in Trelleborg. De opkomst viel daardoor enigszins tegen. Verder viel er weinig te beleven. Vrijwel de hele dag regen. Normaal wandelen we hier altijd nog langs de kust, maar deze keer hielden we het bij uit het raam kijken en constateren dat het inderdaad nóg steeds regende.
Dinsdag wachtte de overtocht naar Travemünde. Het weer was inmiddels geen spat verbeterd. Wind, regen en een onrustige zee: precies de ingrediënten waarvan je hoopt dat ze ontbreken tijdens een bootreis van bijna tien uur. Ik ben nog nooit dronken geweest — echt niet — maar ik vermoed dat ik nu een aardige indruk heb gekregen. Rechtdoor lopen bleek ineens een overschat concept. De boot vond links leuk, daarna rechts, en ik mocht gezellig meebewegen. Gelukkig keek niemand daar vreemd van op; iedereen liep alsof we deelnamen aan een groepsles ‘gecontroleerd slingeren’.
Vanwege de honden hadden we een hut geboekt. Dat bleek een uitstekende beslissing. Op zo’n schip loopt voortdurend iedereen heen en weer, vaak met andere honden, en dat zorgt voor behoorlijk wat opwinding. Af en toe maakten we een wandeling naar het hondendek, waar een speciaal plekje was ingericht om de honden hun behoefte te laten doen. Een sympathiek initiatief, al hadden de eerdere bezoekers dat stukje dek inmiddels zó enthousiast ingewijd dat onze honden vermoedelijk dachten: hier valt voor ons weinig eer meer te behalen. De plasjes waren meestal al op het dek gepleegd voordat we de hondenbak met pispaal hadden bereikt.
Door een langere tussenstop in Rostock kwamen we uiteindelijk ruim anderhalf uur later dan gepland in Travemünde aan. Daarna volgde nog een klein sprintje naar de camping bij Lübeck, waar gelukkig een late aankomst geen probleem was. Om kwart voor tien stonden caravan, honden en wijzelf eindelijk op onze plek. Dat voelde toch als een kleine overwinning.
Woensdag stond er nog maar 130 kilometer op het programma. Dat klinkt ontspannen, ware het niet dat de route langs Hamburg voerde. Iedereen kent de verhalen over de files daar. We hadden ons mentaal voorbereid op een langdurig verblijf op de Duitse snelweg. Maar soms zit alles mee. We reden in één keer zonder enige vertraging om Hamburg heen. Aan de andere kant van de vangrail stond het verkeer wél muurvast, dus we hebben nog even vriendelijk gezwaaid. Al vermoed ik dat niemand daar erg voor in de stemming was.
Rond het middaguur kwamen we aan op een natuurcamping bij Lauenbrück. Wat een natuurcamping precies inhoudt, weten we nog steeds niet helemaal. Mijn voorlopige theorie is dat de beheerders hebben besloten de natuur volledig haar gang te laten gaan en dat onderhoud alleen maar verstorend zou werken. Maar eerlijk is eerlijk: het is een prachtig rustig plekje en precies wat we nodig hadden.
Over twee dagen hopen we weer thuis te zijn. Daarmee komt ook een einde aan dit reisverslag. Na twee maanden Zweden ben ik eerlijk gezegd een beetje uitverteld. De camera mag ook met vakantie.
Bedankt aan iedereen die heeft meegelezen, gereageerd en meegeleefd tijdens onze reis. Dat maakte het extra leuk om de belevenissen op te schrijven.
Wie weet ... tot een volgende reis!
Reactie plaatsen
Reacties