Vrijdag 3, zaterdag 4 en zondag 5 juli 2026

Gepubliceerd op 5 juli 2026 om 14:16

De laatste dagen in Zweden zijn aangebroken. Niet met één grote sprong richting huis, maar met een rustige afdaling naar het zuiden. Dinsdag vertrekt onze boot vanuit Trelleborg naar Duitsland en dus stond het afgelopen weekend vooral in het teken van kilometers maken. Niet gehaast, maar wel met het besef dat de vakantie langzaam ten einde loopt.

Vrijdag reden we van Trollhättan naar Värnamo. Daar vonden we een kleine, rustige camping aan een mooi meertje. Zo’n plek waar je eigenlijk meteen denkt: hier zouden we best nog een dag langer kunnen blijven. Rond het meer loopt een prachtig wandelpad en natuurlijk moesten de honden dat uitgebreid inspecteren. Helaas hield het mooie weer zich minder goed aan de planning. Na onze wandeling trok de lucht dicht en volgden flinke regen- en onweersbuien die pas laat op de avond ophielden. De grond trilde helemaal en ik vond het stiekem soms gewoon een beetje angstaanjagend. De camping bleef gelukkig liggen waar hij lag, maar het voelde af en toe alsof de wolken persoonlijk iets tegen ons hadden.

Zaterdag reden we verder naar Hörby, waar de camping aan een groot meer ligt. Dit keer bleef het droog, maar de regen had het stokje keurig overgedragen aan de wind. Gelukkig waaiden we ’s nachts niet weg.

Zondag reden we van Hörby naar Trelleborg, maar niet via de kortste route. We maakten bewust een omweg langs Ystad. Wie de kaart erbij pakt, zal misschien denken dat de navigatie van slag was, maar niets is minder waar. De route langs de zuidkust is eenvoudigweg te mooi om over te slaan. Regelmatig heb je uitzicht over zee, afgewisseld met glooiende akkers, kleine dorpjes en karakteristieke huizen. Het is een heel ander Zweden dan we de afgelopen maanden hebben leren kennen.

Dat verschil valt eigenlijk steeds sterker op. In Noord-Zweden reden we urenlang door uitgestrekte bossen, langs meren en over vrijwel verlaten wegen. Soms leek het alsof de natuur de dienstregeling bepaalde en de mensen zich daar maar aan hadden aangepast. Midden-Zweden voelde al iets vriendelijker en dichter bevolkt, maar hier in het zuiden overheersen landbouwgronden, weilanden en dorpen die elkaar veel sneller opvolgen. De bossen zijn niet verdwenen, maar ze delen het landschap met akkers, windmolens en open vergezichten. Het is nog steeds prachtig, alleen op een heel andere manier.

Inmiddels staan we op de strandcamping in Trelleborg. De wind is opnieuw een tandje sterker geworden. De caravan kraakt, piept en schudt. De zon schijnt volop, maar het strand is leeg en dat is wel te begrijpen … je zou zomaar weg kunnen waaien, naar Duitsland toe.

Na bijna drie maanden beginnen we eerlijk gezegd allemaal wel weer een beetje naar huis te verlangen. Dat gevoel is eigenlijk heel dubbel. Aan de ene kant zouden we zonder moeite nog weken door Zweden kunnen reizen. Aan de andere kant kijken we ook uit naar ons eigen huis, ons eigen bed en een koelkast waarvan je precies weet waar alles ligt. En misschien heel vreemd: we zijn nu al langer op vakantie dan dat we daarvoor in ons nieuwbouwappartement hebben gewoond. Eigenlijk hadden we helemaal nog niet kunnen wennen aan onze nieuwe woning en onze nieuwe woonomgeving en daar willen we ook graag (opnieuw) mee gaan beginnen.

Waar we iets minder naar uitkijken, zijn de honderden kilometers door Duitsland. We proberen de Autobahn zo veel mogelijk te vermijden, maar zelfs dan wachten ons nog minstens drie lange rijdagen. En alsof dat nog niet genoeg is, zagen we dat het in Huijbergen volgende week weer rond de dertig graden wordt. Na weken met aangename Zweedse temperaturen voelt dat bijna als een cultureel verschil waar we ons opnieuw op moeten voorbereiden.

Maar eerst nog twee nachten in Zweden. Daarna is het echt tijd om afscheid te nemen van een land dat ons opnieuw heeft verrast met zijn ruimte, rust en afwisseling. Maar eerst hebben we morgen een klein feestje te vieren …

Varnamo