Woensdag 13 mei 2026

Vandaag hielden we rustdag in Trelleborg. Al klinkt “rustdag” altijd ontspannener dan het in werkelijkheid is. Je ziet dan meteen zo’n idyllisch beeld voor je van iemand die urenlang in een campingstoel zit met een boek op schoot en nergens aan denkt. In de praktijk blijken rustdagen vooral dagen te zijn waarop je eindelijk de tijd hebt om uitgebreid na te denken over de route van de komende weken, mogelijke tussenstops, het weer, campings en de vraag hoeveel kilometer je eigenlijk nog wilt rijden — terwijl je ondertussen heel overtuigd tegen elkaar zegt dat je heerlijk ontspannen vakantie aan het vieren bent.

De ochtend begon grijs en nat. Niet dramatisch Zweeds noodweer, maar van die buitjes waarvan je denkt: zullen we gaan wandelen? Nee. Zullen we binnen blijven? Ook nee. Dus uiteindelijk doe je allebei niet echt en kijk je vooral veel naar buiten.

Gelukkig werd het ’s middags droog en hebben we vanuit de camping een prachtige wandeling langs zee gemaakt. Het fijne van mei in Zuid-Zweden is dat het toeristenseizoen nog nauwelijks begonnen is. Geen overvolle boulevard, geen rijen campers, geen kinderen met ijsjes die op precies het verkeerde moment voor je voeten stil gaan staan. Alleen wind, zee, stilte en af en toe een andere wandelaar die je vriendelijk groet alsof jullie samen lid zijn van een geheime vereniging van mensen die slim genoeg waren om buiten het hoogseizoen te reizen.

Trelleborg is voor ons trouwens ieder jaar een soort vakantie-hoofdkwartier. Hier worden traditioneel de grote strategische beslissingen genomen. Tijdens de winter hebben we thuis alweer tientallen plannen bedacht. Excelbestanden gemaakt. Routes uitgewerkt. Kilometers berekend. Campings opgezocht. Bezienswaardigheden verzameld. Alternatieve routes opgesteld voor slecht weer, goed weer, vermoeidheid, enthousiasme en spontane impulsbesluiten. Dit jaar hadden we maar liefst zes verschillende routes uitgewerkt. Ja, echt waar: zes. Er zijn waarschijnlijk militaire operaties voorbereid met minder logistiek.

Maar dit jaar besloten we het eens anders aan te pakken. Dat had alles te maken met ons afgelopen jaar. We zijn namelijk twee keer verhuisd: eerst naar een tijdelijk verblijf in Zeeland en daarna naar ons nieuwbouwappartement in Huijbergen. Erg leuk allemaal, maar een verhuizing heeft een bijzondere eigenschap: je portemonnee verhuist meestal niet mee. Die blijft ergens uitgeput achter in een hoekje. We klagen absoluut niet — laten we eerlijk zijn, mensen die drie maanden naar Scandinavië trekken met caravan en honden moeten niet doen alsof ze op water en droog brood leven — maar toch: iedere euro die je niet uitgeeft, kun je later weer besteden aan benzine, campings of Zweedse kaneelbroodjes.

Dus gingen we op zoek naar slimme oplossingen. En toen kwamen we uit bij First Camp, een grote Zweedse campingketen met verrassend aantrekkelijke aanbiedingen buiten het hoogseizoen. Drie nachten staan, twee betalen. Seniorenkorting. Korting tijdens Hemelvaart en Pinksteren. Het voelde bijna alsof iemand per ongeluk vergeten was de prijzen te verhogen. En eerlijk is eerlijk: uit ervaring weten we dat het gewoon goede campings zijn. Netjes onderhouden, mooie locaties, goede voorzieningen. Dus hebben we voor het eerste deel van de reis gewoon een reeks First Camp-campings geselecteerd, gereserveerd én vooraf betaald. Want ja, natuurlijk geldt de korting alleen als je alles vooraf online regelt. Dat is de moderne versie van avontuur: spontaan boeken via internet, een paar weken van tevoren.

Over campinggewoontes gesproken: vakantie zorgt er ook voor dat je complete dagritme verschuift. Thuis douchen we altijd ’s morgens vroeg, na het ontbijt. Op vakantie doen we dat juist pas rond drie uur of half vier ’s middags. Daar zit een complete strategie achter. Veel mensen denken dat kamperen draait om vrijheid, natuur en eenvoud. Dat is onzin. Kamperen draait om timing. Wij vermijden namelijk bewust de ochtendspits in het sanitairgebouw. Geen wachtrijen met half slapende mensen in badjassen. Geen stress om de laatste vrije douchecabine. Geen koud water omdat twintig Duitsers je nét voor waren. Nee. Wij arriveren precies ná de middagschoonmaak. Alles fris. Alles droog. Alles blinkend schoon. Warm water in overvloed. Het voelt bijna luxe. Soms moet je in het leven gewoon je kansen grijpen.

Vandaag hebben we natuurlijk ook boodschappen gedaan. Zweedse supermarkten zijn heerlijk: ruim opgezet, rustig, overzichtelijk en met prachtige schappen vol brood, yoghurt, vlees, vis en kant-en-klaarproducten waarvan je niet helemaal begrijpt wat het precies is, maar die er toch aantrekkelijk uitzien. Alleen de groenteafdeling blijft voor Nederlanders een cultureel trauma. In Nederland zijn we verwend. Wij verwachten complete bergen verse groenten. Hier in Zweden lijkt het soms alsof iemand heeft gezegd: “Eén soort sla is toch genoeg?” Verse sperziebonen? Nauwelijks. Witlof? Bijna nooit. Andijvie? Onbekend terrein. Bloemkool? Soms wel, maar dan ongeveer ter grootte van een tennisbal. Broccoli? Idem. Dus wordt het de komende weken waarschijnlijk veel sla, komkommer en tomaten. Of diepvrieszakken met “zomergroente”, bestaande uit boontjes, broccoli, worteltjes en bloemkool die samen een soort Scandinavisch groenteteam vormen.

Vanavond aten we zalm met gebakken aardappeltjes, sla en tomaat. En eerlijk gezegd: met uitzicht op de zee, Zweedse bomen, frisse lucht en volledige rust smaakt zelfs een eenvoudige maaltijd ineens alsof je in een culinair reisprogramma terechtgekomen bent.

De honden hebben ondertussen ook volledig hun Zweedse vakantieritme gevonden. Ze genoten zichtbaar van de wandeling langs zee en van alle rust hier. Geen drukte, geen verkeer, geen haast. Alleen wandelen, snuffelen en daarna compleet uitgeput in de caravan liggen slapen alsof ze persoonlijk verantwoordelijk waren voor het trekken van de caravan vanuit Nederland.

Zweden begint inmiddels weer vertrouwd te voelen. Alsof we hier ieder jaar een beetje thuiskomen.