Donderdag 14 mei 2026

Vandaag opnieuw een rustdag in Trelleborg, maar deze keer eentje zoals je ze je vooraf voorstelt wanneer je maanden eerder thuis naar kaarten, campings en weersvoorspellingen zit te kijken. Strakblauwe lucht, volop zon en eindelijk een dag waarop je zonder jas naar buiten kunt zonder direct het gevoel te krijgen dat je een verkeerde levenskeuze hebt gemaakt.

De ochtend begon meteen goed, want ik heb voor het eerst deze vakantie weer een korte testvlucht gemaakt met de drone. Dat blijft toch altijd een klein spannend moment. Je drukt op “opstijgen” en hoopt vooral dat het apparaat besluit dezelfde kant op terug te keren als waarin het vertrokken is. Gelukkig werkte alles perfect. Binnen een paar minuten hing de drone hoog boven de Zweedse kustlijn.

En eerlijk gezegd: dit landschap is gemaakt voor dronebeelden. Van bovenaf zie je pas echt hoe bijzonder Zuid-Zweden eruitziet. De lange kustlijn langs de Oostzee, de brede stranden, de kleine haventjes, de rustige wegen en daarachter het open landschap van Skåne dat zich kilometers ver uitstrekt. Geen drukte, geen hoogbouw, geen overvolle boulevards. Alleen zee, lucht en ruimte. De beelden waren meteen prachtig. Zelfs de camping zag er vanuit de lucht ineens opvallend georganiseerd uit — iets wat vanaf de grond soms toch minder evident lijkt wanneer iedereen stoelen, kabels, fietsen en droogrekken willekeurig over zijn plek verspreidt.

’s Middags maakten we een wandeling langs de kust richting Gislövs läge, een klein oud vissersdorpje net buiten Trelleborg. Het dorpje ontstond ooit als eenvoudige vissersnederzetting aan de zuidkust van Skåne en heeft nog steeds die rustige maritieme sfeer behouden. Kleine bootjes in de haven, lage huizen, weinig verkeer en vooral heel veel stilte. Het is zo’n plek waar je automatisch langzamer gaat lopen, simpelweg omdat de omgeving daar blijkbaar op rekent.

De wandeling ernaartoe was schitterend. Het kustlandschap hier is heel anders dan de ruigere delen van Scandinavië. Geen hoge kliffen of spectaculaire fjorden, maar een open, vriendelijk landschap met graslanden, lage duinen en voortdurend uitzicht over zee. Juist die eenvoud maakt het zo ontspannen. Je loopt langs het water terwijl de wind zacht over de kust trekt en onderweg kom je vooral meeuwen, wandelaars en honden tegen.

De beagles genoten zichtbaar van iedere meter. Zodra zij doorhebben dat een wandeling niet binnen tien minuten weer eindigt, schakelen ze direct over naar volledige ontdekkingsmodus. Iedere paal, ieder graspolletje en iedere havensteen moest uitgebreid onderzocht worden. Vermoedelijk hebben ze nu een compleet beeld van het persoonlijke leven van alle honden die hier de afgelopen drie weken zijn langsgewandeld.

In het haventje van Gislövs läge hing precies de sfeer die je hoopt aan te treffen aan de Zweedse kust. Een paar mensen zaten rustig bij het water, bootjes dobberden zacht in de haven en werkelijk niemand leek ergens haast mee te hebben. In Nederland zouden er op zo’n zonnige dag waarschijnlijk minstens twaalf wielrenners, drie foodtrucks en een discussie over parkeerplaatsen aanwezig zijn. Hier keek men gewoon rustig naar zee.

Aan het einde van de middag keerden we ontspannen terug naar de camping. De honden vielen vrijwel direct in slaap in de caravan, volledig uitgeput door hun intensieve speurwerk langs de kust. En wij realiseerden ons ondertussen dat twee rustdagen in Trelleborg eigenlijk verrassend snel voorbijgaan wanneer het weer ineens meewerkt.