Vrijdag 29 en zaterdag 30 mei 2026

Na een paar dagen waarin het leek alsof heel Midden-Zweden probeerde weg te waaien, is de rust eindelijk teruggekeerd. De afgelopen dagen kregen we regelmatig windstoten van ruim 70 kilometer per uur om de oren. Dat is precies het soort weer waarbij je caravan blijft staan waar hij staat, maar waarbij een drone binnen enkele seconden kan veranderen in een ongeleid projectiel richting Finland.

Mijn drone bleef daarom noodgedwongen aan de grond. Dat was niet alleen verstandig, maar ook goed voor mijn nachtrust. Ik zag al voor me hoe het apparaat na een plotselinge windvlaag ergens in een Zweedse dennenboom zou eindigen, waarna ik de rest van de vakantie als een soort amateurboswachter met een verrekijker naar de boomtoppen zou staan turen.

Maar inmiddels is de wind gaan liggen. De bomen bewegen weer als bomen en niet meer als opgewonden dirigenten van een symfonieorkest. Tijd dus om de drone weer de lucht in te sturen. Dat bleek een uitstekend idee. Vanuit de lucht werd pas echt zichtbaar hoe mooi de omgeving van Bollnäs is. Bossen, meren, kronkelende wegen en de camping die er tussen ligt alsof iemand haar zorgvuldig in het landschap heeft neergelegd. De drone maakte schitterende beelden. Het blijft een wonderlijk gevoel om een paar honderd meter verderop naar een schermpje te kijken en te beseffen dat je daar zelf ergens als een nauwelijks zichtbaar stipje rondloopt.

Verder stonden deze twee dagen vooral in het teken van iets wat op vakantie soms nog belangrijker is dan uitstapjes maken: helemaal niets moeten. We hebben regelmatig korte wandelingen gemaakt vanuit de camping door de parkachtige omgeving. Geen spectaculaire bergtochten, geen heroïsche prestaties, gewoon rustig wandelen tussen het groen. Soms is dat precies genoeg.

Ook had ik eindelijk tijd om het fotoboek van deze reis bij te werken. Dat klinkt eenvoudig, maar iedereen die ooit een digitaal fotoboek heeft gemaakt weet dat dit een activiteit is die begint met "ik voeg even wat foto's toe" en eindigt met discussies met jezelf over de vraag of foto 47 of foto 48 nét iets mooier is.

Daarnaast was er ruimte voor een aantal zeer belangrijke vakantieactiviteiten: een boek lezen, een middagdutje doen, nog een boek lezen en daarna nog een middagdutje doen. De beagles keurden deze dagindeling volledig goed. Sterker nog: zij beschouwen dutjes al jaren als een serieuze levensfilosofie.

Tussen al dat ontspannen door moesten we natuurlijk ook nadenken over de route voor de komende week. Oorspronkelijk wilden we verder noordwaarts trekken via het binnenland, dicht langs de Noorse grens. Dat is een prachtig gebied met uitgestrekte bossen, bergen en eindeloze wildernis. Alleen zat er één klein nadeel aan dat plan. Het weer. De voorspellingen wisselden ongeveer elk uur tussen regen, buien, zware buien, nog meer buien en de mogelijkheid van buien. Nu zijn wij best avontuurlijk ingesteld, maar er zijn grenzen. Een vakantie waarin je dagelijks natgeregend wordt terwijl je probeert een caravan op zijn plaats te houden, klinkt aanzienlijk romantischer in reisfolders dan in werkelijkheid.

Daarom hebben we een moedige strategische beslissing genomen. Of, anders gezegd: we hebben gekozen voor de route met de grootste kans op zon. De komende week gaan we daarom via de Zweedse kust verder noordwaarts rijden. Het landschap verandert, de uitzichten worden anders en hopelijk krijgen we er ook wat stabieler weer voor terug. Want één ding hebben we inmiddels geleerd: van slecht weer worden we chagrijnig.

En chagrijnige vakantiegangers zijn misschien nog zeldzamer dan een drone die vrijwillig besluit in de lucht te blijven bij windkracht acht.

Eén van de volgers heeft een speciaal verzoek ingediend: een kaartje waarop staat aangegeven waar we in Zweden zitten. Dat zie je hieronder, bij de rode stip.