Dinsdag 2 juni 2026

De dag begon weinig hoopgevend. Toen we vanochtend uit de caravan keken, zagen we opnieuw een muur van mist. De kust, de zee en het uitzicht waar we juist voor gekomen waren, waren volledig verdwenen. Alles was grijs. Op zulke momenten vraag je je af waarom je eigenlijk op een terrassencamping met uitzicht staat als dat uitzicht zich hardnekkig verstopt achter een dikke laag bewolking. Eerlijk gezegd hadden we de moed al een beetje opgegeven. Dit leek zo'n dag te worden waarop de wereld niet verder reikte dan enkele tientallen meters.

Na de lunch besloten we toch maar op pad te gaan. Binnen blijven zitten verandert het weer tenslotte ook niet. We stapten in de auto en maakten een rondrit over Alnön, het grote eiland dat direct voor de kust van Sundsvall ligt. Met een lengte van ongeveer vijftien kilometer en talloze baaien, stranden en bosgebieden is het een geliefde plek voor vakantiegangers uit de regio. Naarmate de middag vorderde gebeurde er iets onverwachts: de mist begon open te breken. Eerst verschenen er enkele lichte plekken in het grijs, daarna werden de contouren van het landschap zichtbaar en uiteindelijk trok de bewolking volledig weg. Waar we 's ochtends nauwelijks iets konden onderscheiden, genoten we enkele uren later van heldere vergezichten over zee en langs de kust.

Onze bestemming was Spikarna, een oud vissersdorp aan de zuidoostkant van Alnön. De kleine haven met haar rode houten gebouwen ademt nog altijd de sfeer van het verleden. Generaties vissers hebben hier gewoond en gewerkt, en hoewel de beroepsvisserij grotendeels verdwenen is, lijkt de tijd er soms stil te hebben gestaan. Bij Spikarna ligt ook het kleine eiland Skorven. Via een dam en wandelpad bereik je onder meer het karakteristieke kapelletje dat daar staat. Dat was precies waar wij naartoe wilden. Niet alleen vanwege het gebouw zelf, maar ook omdat een kaarsje opsteken op zo'n plek altijd iets bijzonders heeft. Vol verwachting liepen we erheen. Om vervolgens vast te stellen dat de deur gesloten was. Geen kaarsje opsteken. Geen moment van bezinning. En vooral geen mogelijkheid om bij hogere machten te informeren hoe het met het vakantieweer de komende weken gesteld zal zijn. We zullen het dus moeten doen met de gewone weersverwachtingen, wat toch net iets minder betrouwbaar voelt.

Tijdens onze tocht over Alnön viel nog iets anders op. Overal stonden vakantiehuizen. Werkelijk overal. Tussen de bomen, langs de kust, op heuvels met uitzicht over het water. Sommige waren eenvoudige rode houten huisjes, andere hadden meer weg van complete villa's. Het moeten er honderden zijn geweest, misschien zelfs duizenden. Blijkbaar weten de Zweden zelf ook heel goed waar de mooiste plekjes te vinden zijn.

Toen we later terugkeerden op de camping was er van de ochtendmist niets meer over. De zee lag weer voor ons, de horizon was zichtbaar en plotseling leek de wereld een stuk groter dan toen we die ochtend wakker werden. Soms moet je blijkbaar gewoon even door een paar uur mist heen kijken.