Woensdag 3 juni 2026

Vandaag stond er een behoorlijke verhuisdag op het programma. Vanuit Sundsvall reden we verder noordwaarts naar Umeå, een rit van ruim 270 kilometer. Volgens de kaart ging vrijwel de hele route over de E4, de belangrijkste noord-zuidverbinding langs de Zweedse oostkust. Nu moet je bij het woord snelweg in Zweden wel even je verwachtingen bijstellen. Wie denkt aan een Nederlandse autosnelweg met zes rijstroken, matrixborden, filemeldingen en een eindeloze stroom leaseauto's, komt bedrogen uit. De Zweedse E4 lijkt op veel plaatsen eerder op een keurige provinciale weg die af en toe besluit dat twee rijstroken toch wel handig zijn. Er rijden auto's, vrachtwagens, campers, caravans, tractoren, fietsers en soms lijkt het alsof de bewoners van de huizen langs de weg gewoon rechtstreeks vanuit hun voortuin de E4 oprijden. Toch heeft dat ook voordelen. Je rijdt ontspannen, het landschap trekt rustig voorbij en je hebt daadwerkelijk tijd om iets van de omgeving te zien. Dat is prettig, want vandaag reden we door één van de mooiste gebieden van Zweden: de Hoge Kust.

De Hoge Kust, of Höga Kusten, staat zelfs op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het gebied ontstond door een bijzonder natuurverschijnsel. Tijdens de laatste ijstijd drukte een kilometers dikke ijslaag het land langzaam naar beneden. Toen het ijs smolt, begon de bodem weer omhoog te komen. Dat proces gaat vandaag de dag nog steeds door. Daardoor vind je hier opvallend steile kustlijnen, hoge heuvels, diepe baaien, rotsachtige eilanden en schitterende uitzichten over de Botnische Golf. Het landschap verschilt sterk van wat wij eerder op onze reis hebben gezien. In plaats van eindeloze vlaktes rijden we hier door een heuvelachtig gebied met bossen, rotsen en voortdurend wisselende vergezichten. Achter iedere bocht lijkt weer een nieuw panorama te verschijnen. En alsof Zweden wist dat wij vandaag door één van zijn mooiste gebieden reden, bleef het droog en scheen de zon vrijwel de hele dag.

Een van de hoogtepunten van de route was zonder twijfel de beroemde Hoge Kustbrug (Högakustenbron) bij Kramfors. Deze imposante hangbrug overspant de Ångermanälven en torent hoog boven het water uit. De brug heeft een hoofdoverspanning van ruim 1.200 meter en behoort tot de grootste hangbruggen van Scandinavië. Normaal gesproken rijden we daar waarschijnlijk iets te snel overheen om alles goed te bekijken. Maar vandaag waren er wegwerkzaamheden. Dat betekende langzaam rijden. En voor één keer was dat helemaal geen straf. Terwijl het verkeer stapvoets vooruit kroop, konden we uitgebreid genieten van het uitzicht over het water, de beboste heuvels en de indrukwekkende constructie van de brug zelf.

Niet alles verliep vandaag even ontspannen. Onderweg beleefden we namelijk een moment waarop de hartslag ineens een paar tandjes omhoog schoot. Plotseling hoorden we een enorme plof. Geen scherpe knal, maar echt een doffe dreun. Eerst hadden we geen idee wat er gebeurd was. Een paar seconden later zagen we voor ons een grote stofwolk ontstaan. Toen werd duidelijk wat er aan de hand was. Een vrachtwagen, enkele honderden meters voor ons, had een klapband gekregen. En niet zomaar een lekke band. De complete band was van de velg losgekomen en lag midden op de weg. Over het asfalt stoven stukken rubber en stof alle kanten op. Gelukkig was er voldoende ruimte om uit te wijken. Ook de andere weggebruikers konden het obstakel ontwijken. Binnen enkele ogenblikken zagen we een andere vrachtwagenchauffeur stoppen om zijn collega te helpen. Zelf had ik vooral medelijden met de chauffeur. Wat moet die geschrokken zijn. Je rijdt rustig over de E4 door één van de mooiste gebieden van Zweden en ineens explodeert er letterlijk een stuk van je voertuig.

Rond twee uur arriveerden we uiteindelijk op onze volgende bestemming: First Camp Umeå. Ja, inderdaad. Wéér een camping van First Camp. En nee, dat is geen toeval. De actie 3 nachten verblijven, 2 nachten betalen loopt nog steeds en wij voelen ons inmiddels bijna aandeelhouder van het bedrijf. Bij aankomst gebeurde iets grappigs. Bij de receptie werden we aangesproken door een Duits echtpaar dat we eerder op een andere camping waren tegengekomen. Nog geen tien minuten later herkende ik ook enkele Zwitsers die we eerder tijdens de reis al hadden gezien. Blijkbaar rijden alle Europese caravanners precies dezelfde route. Dat is eigenlijk best bijzonder. Je vertrekt vanuit verschillende landen, spreekt verschillende talen, maar uiteindelijk kom je elkaar honderden kilometers verderop opnieuw tegen aan de andere kant van Zweden. Misschien bestaat er ergens een geheim Europees caravancomité dat voor iedereen dezelfde route uitzet. Of misschien zijn we gewoon allemaal op zoek naar hetzelfde: mooie natuur, rust, ruimte en hopelijk een beetje zon. Voorlopig lijkt dat laatste hier in Umeå goed te komen. En als dat niet zo is, dan rijden we gewoon door naar de volgende First Camp. Tegen die tijd kennen ze ons waarschijnlijk al bij naam.