Donderdag 4 juni 2026

Terwijl Nederland vandaag opnieuw lijkt te zijn veranderd in een natte herfstvakantie met centrale verwarming, paraplu's en mensen die klagen dat het "toch geen juni meer is", genieten wij in Noord-Zweden van een stralende zomerdag. Goed, laten we het begrip zomerdag even in Zweedse context plaatsen. Het werd vandaag ongeveer twintig graden. In Nederland zou de helft van de bevolking daar nog een vest bij aantrekken. In Zweden betekent het dat iedereen spontaan naar buiten komt, korte broeken aantrekt en doet alsof de Middellandse Zee zich plotseling heeft verplaatst naar de Botnische Golf.

Wij besloten van het mooie weer gebruik te maken en maakten een rondrit door de omgeving van Umeå. De route voerde langs Fläse havsbad, Obbola, Holmsund, Sikskärsviken en uiteindelijk weer terug naar de camping. Het landschap hier blijft bijzonder. Umeå ligt aan de monding van de Umeälven, een grote rivier die uit het binnenland komt en uitmondt in de Botnische Golf. Daardoor bestaat de omgeving uit een afwisseling van bossen, eilandjes, baaien, schiereilandjes en uitgestrekte waterpartijen. Het is een landschap dat op foto's misschien eenvoudig oogt, maar dat in werkelijkheid voortdurend verandert. Achter iedere bocht verschijnt weer een nieuwe baai, een nieuw uitzicht over het water of een klein vissershaventje waar het lijkt alsof de tijd al vijftig jaar stilstaat.

Holmsund en Obbola zijn van oorsprong echte haven- en vissersgemeenschappen. Vanuit Holmsund vertrekt tegenwoordig ook de veerboot naar het eiland Holmön, één van de meest afgelegen bewoonde eilanden van Zweden. In de havens liggen vissersboten, plezierjachten en af en toe een vrachtschip dat verrassend groot oogt tussen al het water en het groen.

Maar wat ons vandaag vooral (opnieuw!) opviel, waren de zomerhuisjes. Duizenden zomerhuisjes. Nou ja, misschien geen duizenden, maar het voelde wel zo. Langs iedere baai, op ieder schiereiland en op vrijwel iedere geschikte rots leek wel een rood, geel of wit houten huisje te staan. En steeds stelden wij ons dezelfde vraag. Wat doen die mensen daar eigenlijk? Serieus. Je rijdt kilometers door bossen. Er is geen supermarkt. Geen restaurant. Geen winkelcentrum. Geen bioscoop. Geen terras. Geen bowlingbaan. Geen outletcentrum. Geen pretpark. Sterker nog: soms is er niet eens een buurman binnen een straal van een kilometer. En toch staan die huisjes er allemaal. Wij probeerden ons voor te stellen hoe zo'n Zweedse zomerdag verloopt. Je wordt wakker. Je kijkt naar het water. Je drinkt koffie. Je kijkt nog eens naar het water. Je gaat misschien een stukje varen. Je vangt één vis. Je kijkt opnieuw naar het water. Daarna eet je een kaneelbroodje. En vervolgens kijk je waarschijnlijk weer naar het water. Aan het einde van de middag ga je misschien een stukje wandelen. Om vervolgens opnieuw naar het water te kijken. Het klinkt eerlijk gezegd een beetje saai. En tegelijkertijd begon ergens onderweg het vermoeden te groeien dat dit misschien juist de bedoeling is. Wij zijn gewend dat vrije tijd gevuld moet worden. Er moet iets gebeuren. Er moet een attractie zijn. Een activiteit. Een programma. Een planning. Maar hier lijkt het hele idee juist te zijn dat er niets hoeft. Geen afspraken. Geen agenda. Geen haast. Geen meldingen. Geen nieuws. Alleen water, bossen, stilte en een paar meeuwen die af en toe commentaar leveren op de gang van zaken. Misschien begrijpen die Zweden het uiteindelijk toch beter dan wij.

Tijdens onze rit genoten we in ieder geval volop van de uitzichten over de Botnische Golf. Het water lag er vrijwel spiegelglad bij en de zon liet de baaien en eilandjes prachtig oplichten. Op sommige plekken kon je kilometers ver kijken over het water, terwijl je op andere plaatsen juist werd omringd door dichte bossen die tot aan de kustlijn doorliepen. Aan het einde van de middag keerden we terug naar Umeå. Met een lichte zonnebrand. Een paar honderd nieuwe foto's. En een groeiend begrip voor mensen die vrijwillig wekenlang in een huisje aan het einde van de wereld gaan zitten. Hoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik na drie dagen waarschijnlijk toch weer op internet zou opzoeken waar de dichtstbijzijnde supermarkt is. Je moet tenslotte ergens je kaneelbroodjes vandaan halen.