Zaterdag 6 juni 2026

Vandaag was het Nationale Dag in Zweden. Wij hadden ons daar eerlijk gezegd iets heel anders bij voorgesteld. In onze verbeelding zou het land vol hangen met blauw-gele vlaggen, zouden de Zweden in traditionele klederdracht over straat lopen en zou iedereen uitbundig feestvieren. Een soort Zweedse versie van Koningsdag dus. De werkelijkheid bleek iets minder spectaculair. Sterker nog: als niemand ons had verteld dat het een nationale feestdag was, hadden we waarschijnlijk niets gemerkt. Geen grote optochten, geen uitzinnige menigten, geen mensen die met een plastic kroon op hun hoofd door de straten liepen. Het leven leek gewoon rustig door te gaan. Blijkbaar zijn wij Nederlanders toch een beetje afwijkend als het gaat om nationale feestdagen. Waar wij complete steden in oranje veranderen, houden de Zweden het liever bescheiden. Dat had overigens wel een groot voordeel. Omdat veel mensen vrij waren, was het opvallend rustig op de weg. En dus konden wij op ons gemak van Umeå naar Luleå rijden, zonder eindeloze rijen vrachtwagens of druk woon-werkverkeer.

Voor ons voelde deze rit toch een beetje bijzonder. Luleå is namelijk het noordelijkste punt van onze reis. Verder naar het noorden gaan we dit jaar niet. Vanaf hier begint technisch gezien de terugweg.

Voordat iedereen in Nederland nu enthousiast begint af te tellen: maak je geen zorgen. We komen voorlopig nog niet thuis. De terugreis wordt waarschijnlijk langer dan de heenreis. We hebben nog meer dan genoeg tijd om onderweg allerlei omwegen, uitstapjes en spontane plannen te verzinnen.

De route van Umeå naar Luleå voert langs de Botnische Golf door het kustgebied van Västerbotten en Norrbotten. Het landschap verandert onderweg nauwelijks en juist dat maakt het zo typisch Noord-Zweeds. Kilometerslang reden we door uitgestrekte bossen van dennen en sparren, afgewisseld met meren, moerassen, kleine rivieren en af en toe een dorpje waar een handvol rode houten huizen zich tussen de bomen verstopt. Soms doemde ineens een brede baai van de Botnische Golf op, waarna de weg weer het bos in verdween. Het is een landschap dat niet probeert indruk te maken, maar dat dat juist daardoor toch doet.

Onderweg kregen we wel met een paar uitdagingen te maken. De eerste waren de wegwerkzaamheden. In Noord-Zweden duurt de winter lang en is de zomer kort. Dat betekent dat wegenbouwers maar een beperkte periode hebben om onderhoud uit te voeren. En als die periode eenmaal begint, lijken ze overal tegelijk aan de slag te gaan. De strenge winters met vorst, sneeuw en dooi zijn niet bepaald vriendelijk voor het asfalt. Regelmatig worden wegen vernieuwd of verbreed en op veel plaatsen worden extra inhaalstroken aangelegd. Met een caravan achter de auto zorgt dat soms voor interessante situaties. Smalle doorgangen, tijdelijke rijstroken en wegafzettingen maken elke wegwerkzaamheid tot een klein avontuur. Gelukkig zijn we er opnieuw zonder kleerscheuren doorheen gekomen.

De tweede uitdaging kwam uit de lucht. Rond lunchtijd begon het stevig te regenen. Niet zo'n vriendelijk zomers buitje, maar het soort regen waarbij de ruitenwissers overuren draaien en je je afvraagt of de camping straks misschien per boot bereikbaar is. Toch had ook dat een voordeel. Onze auto zat inmiddels onder een indrukwekkende laag stuifmeel. De natuur had hem de afgelopen weken voorzien van een soort geelgroene beschermlaag. Dankzij de regen zag de auto er ineens weer verrassend schoon uit. Gratis wasstraat, Zweedse stijl.

En toen gebeurde precies wat in Zweden zo vaak gebeurt. Rond twee uur bereikten we onze bestemming: First Camp Arcus in Luleå. De regen stopte, de lucht werd lichter en langzaam begon de zon door de wolken heen te breken. Dit is zonder twijfel mijn favoriete camping van Zweden. Eigenlijk voelt het niet eens als een camping. Het voelt meer als een enorm park waar toevallig ook gekampeerd wordt. De camping ligt aan de monding van de Luleälven, direct aan het water van de Botnische Golf, midden tussen bossen, stranden en open grasvelden. De plaatsen zijn ruim opgezet en verspreid over een enorm terrein. Je hebt hier nooit het gevoel dat je op elkaar gepakt staat. Overal zijn wandelpaden, uitzichtpunten, strandjes en open ruimtes. Daarnaast zijn er meerdere servicegebouwen, een restaurant, winkel, recreatiemogelijkheden, stranden en zelfs een groot waterpark.

Toen de zon uiteindelijk doorbrak, werden we weer herinnerd waarom we deze plek zo graag bezoeken. Voor ons lag het glinsterende water van de Botnische Golf. Achter ons stonden de hoge dennenbossen. De lucht rook naar hars, bosgrond en frisse zeelucht. Meeuwen zweefden boven het water en ergens in de verte klonk het zachte geruis van de wind door de bomen. Na honderden kilometers rijden, wegwerkzaamheden, regenbuien en eindeloze bossen was het een heerlijk moment. Het eindpunt van de heenreis was bereikt. En nu begint het volgende hoofdstuk van ons Zweedse avontuur.