Na ons bezoek aan de indrukwekkende Storforsen bij Vidsel was het tijd om verder te trekken. Onze bestemming: Sorsele, een plaats die inmiddels bijna voelt als een oude bekende. Niet alleen omdat we er al meerdere keren zijn geweest, maar ook omdat we inmiddels een vaste relatie hebben opgebouwd met de campingreceptioniste én haar wasmachine.
De route van Vidsel naar Sorsele voert dwars door het Zweedse binnenland. Hoe verder je van de kust weg rijdt, hoe uitgestrekter en leger het landschap lijkt te worden. Dichte naaldbossen wisselen zich af met moerassen, kleine meren en af en toe een rood houten huis dat eruitziet alsof de dichtstbijzijnde buurman minstens vijf kilometer verderop woont. De wegen slingeren rustig door het landschap en het verkeer is zo schaars dat je soms bijna vergeet dat je op een openbare weg rijdt.
Dat wil overigens niet zeggen dat de rit helemaal probleemloos verliep. Zweden is namelijk druk bezig om zijn wegen klaar te maken voor de toekomst. Of beter gezegd: om eerst de huidige wegen volledig open te breken. Op meerdere plaatsen werden we geconfronteerd met omvangrijke wegwerkzaamheden. Kilometerslang was de bovenste asfaltlaag verwijderd en reden we over grove steenslag. Het geluid van duizenden steentjes die tegen de wielkasten tikten zorgde voor een constante achtergrondmuziek. Iedere caravanbezitter kent dat gevoel. Je rijdt voorzichtig verder terwijl je probeert niet te denken aan wat er allemaal achter je gebeurt. Je kijkt af en toe in de spiegel, ziet de caravan nog steeds achter de auto hangen en concludeert dat alles waarschijnlijk nog heel is. Waarschijnlijk.
Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we onderweg ook enkele stevige regenbuien over ons heen. Het ene moment reden we onder een blauwe lucht en vijf minuten later leek het alsof iemand boven ons een gigantische emmer water had omgekieperd. Gelukkig duurden de buien nooit lang en konden we daarna weer genieten van de uitgestrekte bossen en de eindeloze ruimte van Zweeds Lapland.
Kort na lunchtijd arriveerden we in Sorsele. Sorsele is een klein plaatsje in de provincie Västerbotten en ligt midden in het uitgestrekte landschap van Zweeds Lapland. Het dorp telt nog geen drieduizend inwoners, maar beslaat qua oppervlakte een gebied waar in Nederland waarschijnlijk een complete provincie op zou passen. Het is een belangrijk centrum voor vissers, wandelaars, natuurliefhebbers en iedereen die graag een tijdje geen file, verkeerslicht of winkelcentrum wil zien. In de winter speelt het leven zich hier grotendeels af tussen sneeuwscooters, langlaufski's en rendieren. In de zomer zijn het vooral de rivieren, bossen en bergen die bezoekers trekken.
De camping was voor ons een vertrouwde plek. We waren nog nauwelijks uitgestapt of de receptioniste herkende ons alweer van eerdere jaren. Dat is altijd een gevaarlijk moment.
Je weet namelijk nooit precies welke herinneringen mensen aan je hebben. Gelukkig bleken die positief te zijn. Net als voorgaande jaren kwam ook dit jaar het onderwerp 'de was' al snel ter sprake. De receptioniste heeft namelijk een bijzondere visie ontwikkeld op campinggasten en wasmachines. Volgens haar zijn sommige vakantiegangers in staat om letterlijk alles in een wasmachine te stoppen. Kleding, handdoeken, dekens, slaapzakken en – naar verluidt – zelfs schoenen. Het resultaat was jarenlang hetzelfde: een kapotte wasmachine. Soms al na één seizoen. Daarom heeft ze enkele jaren geleden een revolutionair concept ingevoerd. De campinggasten mogen hun was niet meer zelf doen. Zij doet het. En eerlijk is eerlijk: het werkt uitstekend. Wij leverden twee witte en twee bonte wassen in en enige tijd later verschenen deze keurig schoon en opgevouwen bij onze caravan. Het voelde bijna alsof we in een viersterrenhotel verbleven. Een viersterrenhotel met muggen, een caravan en uitzicht op een rivier.
Op donderdag besloten we een wandeling te maken vanaf de camping. Sorsele ligt aan de Vindelälven, een van de grootste vrij stromende rivieren van Zweden. Dat laatste is bijzonder, omdat veel Zweedse rivieren in de twintigste eeuw werden voorzien van dammen en waterkrachtcentrales. De Vindelälven ontsnapte aan dat lot en stroomt nog steeds grotendeels zoals zij dat al duizenden jaren doet. Normaal gesproken is het een prachtige rivier om langs te wandelen. Breed, krachtig en omgeven door natuur. Maar dit jaar had de rivier duidelijk andere plannen. De afgelopen weken is er in Noord-Zweden enorm veel regen gevallen. Daar kwam ook nog eens smeltwater uit de bergen bij. Het gevolg was dat de Vindelälven ver buiten haar normale oevers was getreden. Tijdens onze wandeling zagen we overal de gevolgen. Grasvelden stonden onder water. Lage stukken bos waren veranderd in moeras. Hier en daar staken alleen de toppen van struiken nog boven het water uit. Op sommige plaatsen was nauwelijks meer te zien waar de rivier ophield en waar het land begon. Het was indrukwekkend om te zien hoeveel kracht zo'n rivier heeft wanneer de natuur besluit een tandje bij te zetten. Gelukkig lag de camping zelf hoog genoeg en hoefden we niet bang te zijn dat we de volgende ochtend met de caravan zouden wegdrijven richting de Botnische Golf. Hoewel dat ongetwijfeld weer een bijzonder hoofdstuk voor dit reisblog zou hebben opgeleverd.
Wie Sorsele zegt, zegt ook de Inlandsbanan. Deze legendarische spoorlijn loopt dwars door het Zweedse binnenland, van het zuiden van Zweden helemaal naar Gällivare in het noorden. In de zomer rijden hier nog altijd toeristentreinen die reizigers meenemen door bossen, moerassen, rivierdalen en eindeloze wildernis. Het station van Sorsele is een van de bekendste haltes langs de route. Naast het station bevindt zich bovendien een klein maar verrassend interessant museum over de geschiedenis van de Inlandsbanan. Daar ontdek je hoe duizenden arbeiders zich begin twintigste eeuw een weg door de Zweedse wildernis baanden om deze spoorlijn aan te leggen. Oude foto's, gereedschappen, documenten en verhalen laten zien hoeveel werk er nodig was om een spoorlijn door zo'n afgelegen gebied aan te leggen. Het is geen museum waar je uren rondloopt, maar juist zo'n typisch Zweeds museum dat met weinig middelen veel liefde voor de lokale geschiedenis uitstraalt. Voor treinliefhebbers is het een aanrader, maar ook voor wie gewoon benieuwd is hoe mensen hier vroeger leefden en werkten.
We zijn bij de rode stip ...
Reactie plaatsen
Reacties