Voordat ik vertel over de avonturen van vandaag, moet ik eerst verslag doen van een uiterst belangrijke gebeurtenis die gisterenavond plaatsvond: een extra ingelaste vergadering van het routeteam. Voor de vaste lezers: het routeteam bestaat uit drie stemgerechtigde leden, twee beagles zonder stemrecht maar met een duidelijke mening, en een voorzitter die meestal degene is die achter het stuur zit. De vergadering had één belangrijk agendapunt: hoe komen we uiteindelijk weer thuis? Oorspronkelijk was het plan om via Zuid-Zweden naar Malmö te rijden, vervolgens de brug naar Kopenhagen over te steken en daarna via Denemarken en Duitsland huiswaarts te keren. Een prachtig plan. Een logisch plan. Een efficiënt plan. Maar ook een plan waarbij je nog heel veel kilometers moet rijden.
De afgelopen weken hebben we gemerkt dat de reis, hoe mooi ook, best inspannend is. Bijna iedere dag een andere camping. Regelmatig de caravan aankoppelen. Opnieuw installeren. Weer vertrekken. Weer aankomen. En hoewel mijn ouders nog steeds bewonderenswaardig actief zijn, begint de leeftijd zich toch af en toe te laten gelden. De dagen van twaalf uur achter elkaar door Europa trekken liggen inmiddels achter ons.
Na langdurige beraadslagingen, diepgravende analyses en enkele strategische berekeningen hebben we daarom besloten om vanaf Trelleborg de boot naar het Duitse Travemünde te nemen. Dat scheelt een enorme hoeveelheid kilometers door Duitsland. Bovendien hebben we meteen maar doorgepakt en de overtocht geboekt. En niet zomaar een overtocht. Nee, met een hut. Een hut waar ook huisdieren welkom zijn. Dat betekent dat de beagles tijdens de overtocht niet voortdurend iedereen hoeven te controleren die voorbijloopt. En wij hoeven niet voortdurend de beagles te controleren terwijl zij iedereen controleren die voorbijloopt. Kortom: rust voor mens en dier.
Na de beslissing om alsnog de Wildernisroute te rijden was dit alweer de tweede grote strategische koerswijziging in twee dagen tijd. We hopen dat beide besluiten achteraf onder de categorie "briljante ingevingen" vallen en niet onder "daar hadden we misschien nog eens een nachtje over moeten slapen".
Vanmorgen werden we wakker onder een strakblauwe hemel. De zon scheen volop en de bergen rondom Saxnäs lagen er prachtig bij. Daarom besloten we om meteen op pad te gaan richting Fatmomakke. Alleen de rit erheen is al een uitstapje op zichzelf. De weg slingert door een landschap dat eruitziet alsof iemand alle ingrediënten van Noord-Zweden in een grote kom heeft gegooid en vervolgens goed heeft gemengd. Donkergroene bossen, spiegelende meren, snelstromende beekjes, besneeuwde bergtoppen in de verte en af en toe een rood houten huisje dat eruitziet alsof het speciaal voor een toeristische brochure is neergezet.
Fatmomakke is een van de bekendste kerk- en ontmoetingsplaatsen van de Sami in Zuid-Lapland. Al sinds de achttiende eeuw kwamen Sami-families hier bijeen voor kerkdiensten, markten, huwelijken, dopen en andere belangrijke gebeurtenissen. Rond het kleine houten kerkje ontstond een verzameling van tientallen houten huisjes waarin bezoekers tijdens deze bijeenkomsten konden verblijven. Veel van die gebouwen staan er nog steeds. Daardoor voelt een wandeling door Fatmomakke alsof je een paar eeuwen terug in de tijd stapt.
Vanaf de parkeerplaats is het een aangename wandeling naar het dorp. Geen zware klim, geen ingewikkelde wandelroute, geen kans om onderweg een bergbeklimmer te worden. Precies zoals wij het graag hebben.
We wandelden langs de karakteristieke houten huisjes, bekeken het kerkje en genoten van de prachtige omgeving. Daarbij zagen we zelfs verschillende mensen in traditionele Sami-kleding. Althans, dat denken we. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze hun outfit gisteren nog bij Seppe in Roosendaal hebben aangeschaft. Dat blijft moeilijk te controleren.
Wat Fatmomakke extra bijzonder maakt, is de ligging. Het dorp ligt prachtig aan het water, met rondom indrukwekkende berglandschappen. Vanaf verschillende plekken heb je schitterende uitzichten over het meer en de omliggende bergen. Het soort uitzicht waarbij je automatisch stil wordt. Of in ons geval: stil wordt voor ongeveer twintig seconden, waarna Corry zegt: "Hier moeten we wel even een foto van maken."
Na ons bezoek reden we terug naar Saxnäs voor de lunch.
Gelukkig verkoopt de supermarkt in het dorp aardbeien. Dat is belangrijk, want aardbeien vormen inmiddels een essentieel onderdeel van het voedingspatroon van mijn vader. Sterker nog: als er ooit een tekort aan aardbeien uitbreekt in Zweden, zal de nationale voorraad waarschijnlijk in de caravan van mijn ouders worden aangetroffen. Ook de beagles delen die liefde voor aardbeien. Zodra het bakje tevoorschijn komt, verschijnen zij plotseling uit alle richtingen tegelijk. Wetenschappers zouden dit verschijnsel waarschijnlijk omschrijven als een bijzondere vorm van teleportatie.
Na de lunch deden we iets wat wij wel vaker doen wanneer we een plek echt mooi vinden: we gingen gewoon nog een keer terug. Ditmaal naar Trappstegsforsen, de prachtige trapsgewijze waterval die we gisteren al hadden bezocht. Sommige mensen verzamelen postzegels. Wij verzamelen watervallen. En als een waterval mooi genoeg is, bekijken we hem gewoon twee keer. Dat bleek een uitstekende beslissing. Het licht was anders, de wolken waren anders en daardoor zag de hele omgeving er opnieuw anders uit. Corry kon dus weer uitgebreid aan de slag met de drone om nieuwe beelden te maken. Volgens mij heeft die drone inmiddels meer van Zweden gezien dan de gemiddelde Zweed.
De rest van de middag verliep bijzonder inspannend. We gingen in onze campingstoelen zitten. In de zon. En daar bleven we. We moeten ons namelijk voorbereiden op de tocht van morgen. Dan staat een van de hoogtepunten van de Wildernisroute op het programma: de oversteek van het Stekenjokkplateau (in het Zweeds vaak geschreven als Stekenjokk en in het Zuid-Samisch als Stihken). Dat hooggelegen berggebied ligt ruim duizend meter boven zeeniveau en staat bekend om zijn uitgestrekte sneeuwvelden, rendieren, kale berglandschappen en spectaculaire uitzichten. Kortom: als het weer meewerkt, belooft het opnieuw een dag te worden waarop de camera's overuren maken.
Wij zijn nu bij de rode punt:
Reactie plaatsen
Reacties