Woensdag 17 en donderdag 18 juni 2026

Na alle avonturen van de afgelopen weken vonden wij het eigenlijk wel eens tijd worden voor een paar dagen zonder spectaculaire gebeurtenissen, noodscenario's, sneeuwvelden, rendieren op de weg of vergaderingen van het routeteam. Gewoon twee rustige dagen. Tenminste, dat was het plan.

Woensdagochtend vertrokken we vanaf de camping in Strömsund richting Östersund. De afstand is niet groot, maar dat betekent in Zweden absoluut niet dat de route saai is. De weg slingert door een landschap dat inmiddels bijna vertrouwd begint te voelen. Bossen, bossen en nog eens bossen. Daartussen liggen meren die soms zo groot zijn dat je even denkt dat je de kust hebt bereikt. Vervolgens verschijnen er weer rode huisjes, houten schuren en kleine dorpjes waarvan je je afvraagt waar de inwoners eigenlijk hun boodschappen doen als de dichtstbijzijnde supermarkt veertig kilometer verderop ligt. Toch blijft het landschap hier anders dan in het uiterste noorden. Rond Östersund wordt alles iets vriendelijker en opener. De uitgestrekte wildernis maakt langzaam plaats voor meer landbouwgrond, meer bebouwing en bredere vergezichten. De bergen zijn nog aanwezig, maar niet meer zo dominant als langs de Wildernisroute. Het voelt alsof Zweden ons voorzichtig weer voorbereidt op de terugkeer naar de bewoonde wereld.

En toen gebeurde er iets waar wij al dagen naar uitkeken. We zagen een bord. Een geel-blauw-rood bord. Een bord met vier letters. LIDL. Na weken van ICA, Coop, ICA, Coop, ICA, Coop en af en toe een verdwaalde Hemköp stonden wij plotseling weer oog in oog met onze favoriete supermarktketen. Er zijn momenten in het leven die je nooit vergeet. Dit was er één van. Gewapend met een boodschappenkar trokken wij de winkel binnen alsof ontdekkingsreizigers na maanden door de jungle eindelijk weer een bevoorradingsdepot hadden gevonden. Er werden boodschappen gekocht waarvan niemand nog wist dat ze bestonden. Er verdwenen producten in de kar die we helemaal niet nodig hadden, maar die simpelweg vertrouwd aanvoelden. We hebben ons voorbeeldig gedragen, maar het scheelde niet veel.

Daarna reden we naar Ostersunds Camping, waar we twee nachten zouden blijven. De camping ligt prachtig aan het Storsjön-meer en maakt meteen een verzorgde indruk. Alles ziet er netjes uit, schoon, ruim opgezet en goed onderhouden. De plaatsen zijn royaal en er hangt een ontspannen sfeer. Na een aantal weken reizen leer je campings snel beoordelen, en deze kreeg direct een hoge waardering van het routeteam. Bovendien is het altijd prettig om een paar dagen niet opnieuw de caravan te hoeven aankoppelen. Alleen dat al voelt als vakantie. De rest van de woensdag verliep precies zoals een vakantiedag hoort te verlopen: zonnig, rustig en zonder noemenswaardige incidenten.

Voor donderdag was regen voorspeld. Dat betekende actie. Niet veel actie, want we blijven natuurlijk onszelf, maar toch voldoende om onze toeristische verplichtingen vóór de middag af te handelen. Onze eerste bestemming was Frösön, het grote eiland in het Storsjön-meer dat eeuwenlang het centrum van de regio vormde.

Hoog boven Frösön staat Frösötornet. Het torengebouw is ongeveer 25 meter hoog en staat bovendien op de top van de Östberget-heuvel. Daardoor kijk je vanaf hier uit over vrijwel de hele omgeving. Het mooie is dat je bijna tot aan de toren kunt rijden. Dat vinden wij een uitstekende ontwikkeling binnen de Zweedse toeristische infrastructuur. Vanaf het uitzichtpunt keken we uit over het enorme Storsjön-meer, de stad Östersund, de bossen van Jämtland en in de verte de bergen. Op een heldere dag kun je hier tientallen kilometers ver kijken. Zelfs na weken in Zweden blijft het bijzonder hoeveel ruimte er hier is. In Nederland kijk je vanaf een uitkijktoren meestal uit op een andere uitkijktoren, drie distributiecentra en een rotonde. Hier kijk je uit op water, bossen, bergen en nog meer bossen. Wij vonden het prachtig. Maar eerlijk gezegd: met mijn drone zie je veel meer van de omgeving. Dus die mocht ook nog even vliegen.

Daarna reden we naar Frösö kyrka. Deze kerk wordt vaak beschouwd als een van de mooiste kerken van Noord-Zweden en zodra je aankomt begrijp je waarom. De kerk ligt op een heuvel boven het meer en biedt een schitterend uitzicht over het landschap. Het huidige gebouw stamt uit de twaalfde eeuw en behoort daarmee tot de oudste kerken van deze streek. Naast de kerk staat bovendien de beroemde Frösö-runensteen. Deze steen werd ongeveer duizend jaar geleden opgericht en vertelt onder andere over de kerstening van Jämtland. Terwijl wij daar stonden, realiseerden we ons dat deze steen er al stond toen Willem de Veroveraar Engeland nog moest veroveren. Dat soort dingen zet een mens toch even aan het denken. Al duurde dat bij ons niet lang, want er moest natuurlijk ook nog een foto worden gemaakt.

Volgens de weersvoorspellingen zou het vanaf de middag gaan regenen. Daarom keerden wij terug naar de camping voor het officiële middagprogramma. Dat programma bestond uit niets. En daar zijn wij inmiddels bijzonder goed in geworden. We namen plaats in de caravan, luisterden naar het zachte geritsel van de bomen, dronken koffie en besloten vervolgens dat een klein dutje misschien ook wel verstandig zou zijn. Of het daarna daadwerkelijk geregend heeft, weten we eerlijk gezegd niet helemaal zeker. Volgens de weersverwachting wel. Volgens onze herinnering niet. Maar het kan ook zijn dat de regen precies gevallen is tijdens onze wetenschappelijke studie naar de binnenkant van onze oogleden. Sommige vragen zullen waarschijnlijk onbeantwoord blijven. En eerlijk gezegd vinden wij dat helemaal niet erg. Soms is vakantie namelijk niet het zien van zoveel mogelijk bezienswaardigheden, maar gewoon genieten van een mooie camping, een zonnige ochtend, een prachtig uitzicht en de wetenschap dat er morgen weer een nieuwe dag wacht. En dat Lidl gelukkig nog steeds bestaat. Dat ook.