Vrijdag 19 en zaterdag 20 juni 2026

Vrijdag verlieten we Östersund en reden we verder naar Sveg. De route voerde ons opnieuw door de eindeloze Zweedse bossen, langs glinsterende meren en over wegen waarop je soms minutenlang niemand tegenkomt. Het was een rustige rit door een landschap dat inmiddels bijna vertrouwd begint te voelen.

Maar eenmaal aangekomen in Sveg bleek dat de rust van de natuur plaats had gemaakt voor iets heel anders. Wij waren namelijk precies op tijd gearriveerd voor Midsommar, een van de belangrijkste feestdagen van Zweden. Dat hadden we natuurlijk vooraf wel gelezen, maar soms begrijp je pas wat iets betekent wanneer je het met eigen ogen ziet.

Midsommar wordt gevierd rond de langste dag van het jaar. Voor Zweden is dat veel meer dan zomaar een gezellige traditie. Na maanden van kou, sneeuw, ijs, duisternis en eindeloze winterdagen wordt het licht gevierd. Het is een feest van de zomer, van familie, van samen zijn en misschien ook wel een beetje van opluchting. De winter heeft opnieuw verloren en dat mag iedereen weten. Voor Nederlanders is het misschien nog het beste te vergelijken met een combinatie van Kerstmis, Koningsdag, een dorpsfeest en oudjaarsavond. Families komen samen, mensen trekken naar campings, zomerhuizen en meren, er wordt gegeten, gedronken, gezongen en gefeest.

En dat laatste hebben we gemerkt. De Zweden die wij de afgelopen weken hadden leren kennen als vriendelijke, rustige en enigszins gereserveerde mensen, leken plotseling een geheime tweede persoonlijkheid te hebben ontwikkeld. Overal verschenen mensen met bloemenkransen, blikjes bier en glazen wijn. Jong en oud liep vrolijk rond. Er werd gelachen, gepraat en gefeest. En vooral: er gebeurde van alles. Er waren helikoptervluchten boven de omgeving. Overal klonk muziek. Op verschillende plekken werden activiteiten georganiseerd. Maar het meest bijzondere evenement vond plaats op het meer. Daar werden namelijk wedstrijden gehouden met sneeuwscooters. Ja, u leest het goed. Sneeuwscooters. Op een meer. In juni. Nu denkt u misschien dat er in Sveg ergens een enorme vergeten sneeuwhoop ligt, maar dat is niet het geval. De sneeuwscooters reden niet over sneeuw, niet over ijs, maar gewoon over open water. Dat blijkt een bekende Zweedse traditie te zijn. De kunst is om met voldoende snelheid het wateroppervlak over te scheren zonder te zinken. Zolang je hard genoeg rijdt, blijft de sneeuwscooter als het ware boven op het water glijden. Zodra je snelheid verliest, ontdek je waarom sneeuwscooters oorspronkelijk niet voor water zijn ontworpen. Ik heb sterk de indruk dat sommige deelnemers dat laatste uit de praktijk hebben geleerd. Het was een van die momenten waarop je jezelf afvraagt of je werkelijk in Zweden bent of per ongeluk in een televisieprogramma bent beland waarin mensen steeds vreemdere uitdagingen bedenken.

Alsof het allemaal nog niet bijzonder genoeg was, ging het feest de hele dag door. De camping vulde zich met muziek, gesprekken en vrolijke drukte. Regelmatig keken wij elkaar aan met dezelfde gedachte: zijn dit echt dezelfde Zweden die normaal gesproken bijna fluisterend hun boodschappen afrekenen? Vrijdagavond bleef het dan ook nog lang levendig. Terwijl de zon maar niet echt onder wilde gaan, bleef het geluid van feestvierende mensen over de camping zweven.

Op zaterdag bleek gelukkig dat zelfs de meest enthousiaste Midsommarvierder uiteindelijk zijn grenzen heeft. De camping oogde aanzienlijk rustiger. De sneeuwscooters zorgden nog wel voor de nodige herrie, maar veel bezoekers vertrokken alweer naar huis. Caravans werden aangekoppeld, tenten afgebroken en campingstoelen ingeklapt. Hier en daar zag je mensen rondlopen met de licht vermoeide blik van iemand die zich vaag herinnert dat hij gisteren een uitstekend idee had, maar niet meer precies weet welk idee dat was.

Toch is het nog maar de vraag of de rust lang zal duren. Vanavond speelt namelijk Nederland tegen Zweden op het wereldkampioenschap voetbal. En aangezien wij gisteren hebben ontdekt dat Zweden een verborgen talent heeft voor uitbundig feestvieren, houden wij rekening met alle mogelijke scenario's. Bij een Zweedse overwinning zou de camping zomaar opnieuw kunnen veranderen in een nationaal feestterrein. Bij een Nederlandse overwinning zouden de Zweden misschien wat stiller zijn. En bij een gelijkspel weet waarschijnlijk niemand precies wat er moet gebeuren. Hoe het afloopt, vertel ik morgen.

De Zweedse jongeren rijden graag in oude auto's rond.

Alsof Sveg tijdens Midsommar nog niet bijzonder genoeg was, heeft het dorp ook nog een eigen mascotte: een enorme houten beer die midden in het dorp staat. En niet zomaar een beer. Volgens de inwoners van Sveg is dit de grootste houten beer ter wereld. Met zijn dertien meter hoogte torent hij hoog boven de omgeving uit en is hij al van grote afstand zichtbaar. De beer werd tussen 2003 en 2005 gebouwd als symbool van Sveg en de regio Härjedalen, waar de bruine beer van oudsher een belangrijk dier is.

Natuurlijk zijn wij even gaan kijken. Het blijft een bijzonder gezicht. Je rijdt een klein Zweeds dorp binnen en plotseling staat daar een houten beer ter grootte van een bescheiden flatgebouw. Alsof iemand tijdens een vrijdagmiddagborrel heeft gezegd: "We hebben een herkenningspunt nodig." Waarop een ander heeft geantwoord: "Wat dacht je van een beer van dertien meter hoog?" En dat iedereen vervolgens instemmend heeft geknikt.

Eigenlijk past die beer perfect bij Sveg. Het dorp organiseert wedstrijden waarbij sneeuwscooters over open water racen zonder te zinken, viert Midsommar alsof heel Zweden tegelijk jarig is en zet vervolgens een houten beer van dertien meter neer om bezoekers welkom te heten. Hoe langer we hier zijn, hoe meer we beginnen te vermoeden dat de inwoners van Sveg af en toe ideeën krijgen waarvan de rest van de wereld denkt: "Dat kan toch helemaal niet?" Om vervolgens te ontdekken dat het hier gewoon werkt.