Vandaag was het weer tijd om de caravan aan te koppelen. We verruilden Sveg voor Mora. Een rit van nog geen 140 kilometer. Dat klinkt niet indrukwekkend, maar na ruim een maand Zweden beginnen wij afstanden anders te beoordelen. Alles onder de 150 kilometer voelt inmiddels alsof je even een boodschap gaat doen.
Zoals jullie weten hebben we drie dagen in Sveg gewacht totdat de dure Midsommar-periode in Mora voorbij was. Wij vonden dat een uitstekend plan. Mora tijdens Midsommar is namelijk ongeveer wat de Efteling is tijdens een zonnige zomervakantie: druk, populair en niet bepaald goedkoop. Dus hebben wij het Zweedse feestgedruis uitgezeten in Sveg en konden we vandaag eindelijk voordelig naar Mora afzakken. Nou ja, voordelig ... de bekende 3=2-actie op de camping is inmiddels verdwenen, maar dankzij de seniorenkorting mochten we toch nog een beetje meegenieten van de Zweedse gastvrijheid.
Onderweg realiseerde ik me opeens dat ik het de afgelopen weken wel erg vaak over bomen heb gehad. Daarom vandaag aandacht voor twee andere natuurverschijnselen: stenen en wolken.
Laten we beginnen met de stenen. In Nederland zijn we trots op onze hunebedden. We zetten er bordjes bij, maken wandelroutes en vertellen toeristen hoe indrukwekkend ze zijn. Maar na vandaag vermoed ik dat Zweden daar stiekem een beetje om moet lachen. Langs de route lagen rotsblokken waar een complete Nederlandse hunebedgroep mee gebouwd had kunnen worden. Sommige stenen leken zo groot dat je er zonder problemen een vakantiehuis op zou kunnen zetten.
De verklaring ligt in de laatste ijstijd. Toen lag hier een kilometers dikke ijskap die langzaam over het landschap schoof. Dat ijs werkte als een gigantische bulldozer die rotsen, stenen en grind voor zich uit duwde. Toen het klimaat warmer werd en het ijs zich terugtrok, bleef al dat materiaal achter. Mora en de hele regio Dalarna liggen daardoor letterlijk in een landschap dat door ijs is geboetseerd. Wat wij vandaag zagen, zijn eigenlijk de overgebleven bouwmaterialen van de natuur zelf.
Dan de wolken. Ik ben ervan overtuigd dat er ergens in Zweden een ministerie van Wolkenproductie bestaat. Elke ochtend begint de dag met een strakblauwe hemel. Geen wolkje te zien. Vervolgens verschijnen rond een uur of negen de eerste exemplaren. Tegen de middag zijn ze uitgegroeid tot complete flatgebouwen van waterdamp. Grote witte gevaarten die eruitzien alsof er elk moment een gigantische onweersbui kan losbarsten. Maar meestal gebeurt er niets. Ze hangen daar gewoon een beetje indrukwekkend te wezen. Een soort Zweedse versie van mensen die heel boos kijken maar uiteindelijk alleen een kop koffie bestellen.
Rond lunchtijd kwamen we aan in Mora. Onze eerste stop was uiteraard niet de camping. Ook niet het tankstation. En zelfs niet het toeristenbureau. Nee, het was Lidl. Vandaag begon namelijk een nieuwe aardbeienactie. En als je met een vader reist die aardbeien ongeveer als een eerste levensbehoefte beschouwt, dan ga je eerst naar Lidl. We hebben flink ingeslagen. In Zweden betaal je voor het gewicht van de aardbeien en niet per bakje. Dat voorkomt creatieve stapeltechnieken waarbij de onderste aardbeien het gewicht van een klein gebouw moeten dragen. Terug op de camping werd onmiddellijk een eerste bakje soldaat gemaakt. Een boterham met aardbeien en een beetje suiker blijft een van de beste uitvindingen van de mensheid. Dat sommige mensen hiervoor ingewikkelde recepten bedenken, begrijp ik eigenlijk niet.
De camping van Mora ligt prachtig aan het Siljanmeer en is veel meer dan alleen een camping. Het terrein voelt als een groot openbaar recreatiepark. Er zijn wandelpaden, stranden, sportvelden, speelplaatsen, havens en groenvoorzieningen. Overal zie je mensen wandelen, fietsen, zwemmen, kanoën of gewoon genieten van de lange Zweedse zomeravonden.
's Middags maakten we een wandeling over het terrein en door Mora zelf. Mora is een van de bekendste plaatsen van Zweden en speelt een belangrijke rol in de Zweedse geschiedenis. De stad is onlosmakelijk verbonden met koning Gustav Vasa. Volgens de overlevering vluchtte hij in de zestiende eeuw door deze streek toen Zweden onder Deense heerschappij stond. De inwoners van Mora zouden hem uiteindelijk hebben teruggeroepen om de opstand tegen de Denen te leiden. Dat verhaal vormt de basis van de beroemde Vasaloppet, de grootste langlaufwedstrijd ter wereld. Elk jaar leggen duizenden deelnemers dezelfde route af die Gustav Vasa volgens de legende ooit aflegde. Mora vormt daarbij de finishplaats. Zelfs midden in de zomer zie je overal verwijzingen naar deze wedstrijd.
Daarnaast staat Mora bekend om de karakteristieke rode Dalapaarden. Deze felrode houten paardjes zijn uitgegroeid tot een van de bekendste symbolen van Zweden. In veel souvenirwinkels kom je ze tegen, van miniatuurformaat tot exemplaren waar je bijna op kunt rijden.
Ook kunstenaar Anders Zorn heeft Mora internationaal bekendgemaakt. Hij groeide hier op en behoort tot de beroemdste Zweedse kunstenaars ooit. Zijn voormalige woning en het Zornmuseum trekken jaarlijks veel bezoekers. Tijdens onze wandeling kwamen we langs het museum en verschillende plekken die herinneren aan zijn leven en werk.
Verder wandelden we langs de kerk, door de gezellige winkelstraat en natuurlijk langs het Siljanmeer. Dat meer is overigens niet zomaar een meer. Wetenschappers denken dat het meer is ontstaan door een meteorietinslag, ongeveer 377 miljoen jaar geleden. Met andere woorden: terwijl wij rustig langs het water liepen, wandelden we eigenlijk langs de rand van een enorme oude inslagkrater. Dat klinkt direct een stuk avontuurlijker.
Na onze wandeling vonden we het wel weer mooi geweest. Het was tijd voor een korte break. Sommigen noemen dat een middagdutje. Wij noemen het verantwoord herstel na een cultureel verantwoord uitstapje.
Morgen staat er een bijzonder uitstapje op het programma. Waarheen precies? Dat houd ik nog even geheim. Maar ik kan wel alvast verklappen dat er opnieuw een goede kans bestaat dat we onderweg bomen tegenkomen. En op de eindbestemming zijn ook veel bomen. Maar niet zoals je ze misschien zou verwachten …
Reactie plaatsen
Reacties