Vrijdag 26 juni 2026

LET OP!!! Normaal schrijf ik achteraf over onze avonturen. Vandaag niet. Dit is de eerste vakantieblog waarbij de toekomst alvast gelekt is. Hopelijk houden we ons morgen een beetje aan het script.

Na alle kilometers van de afgelopen weken vonden we dat het tijd was voor een welverdiende rustdag. Al moet ik meteen eerlijk zijn: een rustdag is een rekbaar begrip. We zijn namelijk wél naar de Lidl geweest. Er zijn grenzen aan wat je van een mens kunt vragen.

De aardbeien waren nog steeds in de aanbieding. Dat betekende dat we opnieuw een uiterst noodzakelijke missie moesten uitvoeren. Sommige mensen beklimmen tijdens hun vakantie bergen. Wij trotseren de groente- en fruitafdeling van de Lidl. Iedereen zijn hobby.

Mijn vader beweert overigens dat hij helemaal niet zóveel aardbeien eet. Dat klopt waarschijnlijk ook. Ze verdwijnen gewoon vanzelf uit het bakje. Een wetenschappelijk onderzoek naar dit bijzondere natuurverschijnsel loopt nog. De honden houden de ontwikkelingen in ieder geval nauwlettend in de gaten, in de hoop dat er per ongeluk eens eentje op de grond valt.

Verder hebben we vandaag precies gedaan waarvoor een rustdag bedoeld is: helemaal niet zo veel. En eerlijk gezegd bevalt me dat uitstekend. Dat is hier ook niet moeilijk. Onze camping ligt op het prachtige schiereiland Duse Udde, midden in de natuur aan het Vänernmeer. Je hoeft eigenlijk alleen maar een campingstoel neer te zetten, een kop koffie erbij te pakken en om je heen te kijken. Vervolgens lijkt de tijd spontaan een paar versnellingen terug te schakelen. Geen haast, geen files, geen agenda's... alleen water, bossen, een zacht briesje en af en toe iemand die heel fanatiek probeert een vis te overtuigen om vrijwillig aan te bijten.

Het blijft bovendien opvallend warm voor Zweedse begrippen. Overdag loopt de temperatuur opnieuw op tot ver boven de 25 graden. Gelukkig koelt het 's nachts nog heerlijk af. Dat blijft één van de grote voordelen van Zweden. Overdag kun je genieten van de zomer en 's nachts hoef je niet met een ventilator, drie koelelementen en een natte handdoek in bed te gaan liggen.

Onze luifel bewees vandaag opnieuw zijn waarde. Gisteren hebben we hem voor het eerst opgezet en inmiddels vragen we ons af waarom we daar zo lang mee hebben gewacht. Onder de luifel was het uitstekend uit te houden. Af en toe kwam er een verkoelend briesje vanaf het meer langswaaien en verder hoefden we eigenlijk helemaal niets.

Nou ja... bijna niets. Er moesten natuurlijk wel foto's gemaakt worden. Ik heb inmiddels ontdekt dat je op deze camping op ieder moment van de dag weer ander licht hebt. 's Morgens ligt het meer er spiegelglad bij, 's middags fonkelt het water in de zon en 's avonds krijgt alles een warme gouden gloed. Dat betekent helaas ook dat ik steeds opnieuw denk: vanuit deze hoek heb ik nog helemaal geen foto gemaakt. Ik begin langzaam te begrijpen waarom mijn harde schijf thuis steeds voller raakt.

Zondag trekken we de caravan weer verder. Maar vandaag was precies zoals een vakantiedag soms moet zijn: weinig doen, veel genieten en af en toe controleren of er bij de Lidl misschien nóg een bakje aardbeien in de aanbieding ligt. Je weet maar nooit. Misschien heeft mijn vader er nog niet genoeg gehad.