Vandaag was alweer onze derde en laatste dag in Säffle. Twee rustige dagen hadden we al achter de rug. Dat kwam ongetwijfeld door de warmte, maar misschien begint er ook iets anders te gebeuren. We raken langzaam gewend aan het Zweedse leven. Het tempo ligt hier lager, niemand lijkt ergens haast mee te hebben en zelfs wij beginnen ons daarbij neer te leggen. Dat is voor Nederlanders toch een kleine cultuurverandering.
De ochtend stond volledig in het teken van de was. Dat klinkt misschien niet als een hoogtepunt van de vakantie, maar vergis je niet: op een camping kan de wasdag uitgroeien tot een complete sportwedstrijd. Bij aankomst hadden we meteen een tijdslot van drie uur gereserveerd. Dat lijkt ruim, totdat je beseft hoeveel logistiek er komt kijken bij een witte was, een bonte was, een droger en een paar waslijnen.
Het spannendste moment blijft altijd het ophalen van de sleutel van het washok. Je weet nooit wat je aantreft. Staat er een onverwoestbare Miele die waarschijnlijk al dertig Scandinavische winters heeft overleefd? Of een machine waarvan je vermoedt dat hij ooit bij het grofvuil is opgehaald? Deze keer viel het alleszins mee. Twee keurige wasmachines en een droger stonden op ons te wachten.
Daarna begon de wedstrijd tegen de klok. Witte was erin, bonte was erin, controleren of alles nog draaide, witte was naar de droger, bonte was ophangen aan de waslijnen die we tussen caravan en boom hadden gespannen, nog een bonte was draaien, opnieuw ophangen ... Het leek af en toe meer op een militaire operatie dan op een ontspannen vakantiedag. Maar met nog enkele minuten op de klok was de missie volbracht. Alle kleding schoon, droog of netjes wapperend in de Zweedse zomerbries. We hadden de drie uur volledig benut. Een Formule 1-pitstop is er niets bij.
Om privacyredenen heb ik trouwens geen foto's gemaakt van onze was aan de waslijn. Je weet tenslotte nooit wie er allemaal meekijkt op internet. Voor je het weet duikt mijn onderbroek ineens op in een Facebookgroep met de tekst: 'Wie mist dit kledingstuk?' Sommige dingen zijn gewoon niet bedoeld voor een internationaal publiek. Jullie zullen dus op mijn woord moeten geloven: de was hing er prachtig bij.
Na afloop brachten we de sleutel terug naar de receptie, met de pinpas alvast in de aanslag. Maar betalen? Ho maar. Het gebruik van de wasmachines en de droger bleek gewoon gratis te zijn. Dat was ons eerder deze vakantie ook al opgevallen. Blijkbaar vinden de Zweden dat schone kleren gewoon bij kamperen horen. Een sympathieke gedachte. In Nederland zouden we waarschijnlijk eerst een betaalautomaat, een QR-code en een toeslag voor het indrukken van de startknop tegenkomen.
Later op de middag deden we nog even boodschappen. Daar wachtte een kleine teleurstelling: alle aardbeien waren uitverkocht bij de Lidl. Gelukkig hadden we gisteren al een vooruitziende blik gehad en een dubbele voorraad ingeslagen. Je leert tenslotte van eerdere vakanties. Sommige mensen investeren in aandelen; wij beleggen in aardbeien.
De temperatuur liep opnieuw flink op. Ik zocht nog even verkoeling aan het water, maar ook daar bleek de schaduw uiteindelijk aantrekkelijker dan de zon. Rond twee uur viel de camping stil. Niet een beetje stil, maar zó stil dat je bijna het gras kon horen groeien. De enige geluiden kwamen uit onze caravan, waar de honden luidruchtig demonstreerden dat vakantie vooral bedoeld is om zoveel mogelijk te slapen.
Ook ’s avonds bleef de warmte nog lang hangen. Het lijkt erop dat ook Zweden een warme periode tegemoet gaat. Daar zullen we ons de komende dagen maar gewoon aan overgeven. We doen wat de Zweden al lijken te doen: een tandje terug, rustig aan en vooral niet harder werken dan strikt noodzakelijk. Zelfs niet op de wasdag.
Reactie plaatsen
Reacties