Na drie dagen in Säffle was het tijd om de caravan weer aan te koppelen. Gelukkig hoefden we vandaag geen hele expeditie te ondernemen: de rit naar Mellerud bedroeg nog geen tachtig kilometer. Dat is inmiddels zo'n afstand waarvan je denkt: zullen we nog wel een lunchpakket meenemen of redden we het gewoon op één kop koffie?
Rond het middaguur stonden we al op onze nieuwe camping. Het is een kleine boerencamping waar rust nog echt rust betekent. Geen animatieteam, geen aquapark, geen karaokeavond tot middernacht. Alleen gras, bomen, vogels en af en toe een tractor. Heerlijk.
Omdat we nog een hele middag over hadden, reden we naar Håverud, één van de bekendste bezienswaardigheden van Dalsland: het sluizencomplex.
Het sluizencomplex maakt deel uit van het beroemde Dalslandkanaal, een waterweg van ongeveer 250 kilometer die een groot aantal meren met elkaar verbindt. In de negentiende eeuw was dat een enorme technische prestatie. Het gebied bestaat uit honderden meren, maar daartussen zaten hoogteverschillen, stroomversnellingen en rotspartijen die de scheepvaart onmogelijk maakten. Daarom werd tussen 1864 en 1868 een kanaal aangelegd met in totaal tientallen sluizen die het hoogteverschil tussen de verschillende waterniveaus overbruggen.
Het absolute hoogtepunt van het hele kanaal ligt in Håverud. Daar kruisen namelijk drie verkeerswegen elkaar op een bijzonder spectaculaire manier. Helemaal onderaan stroomt de rivier, daaroverheen loopt de spoorlijn, en daar weer boven bevindt zich het beroemde aquaduct waar de boten varen. Dat aquaduct is een stalen watergoot van ruim dertig meter lang die het kanaal over de rivier heen voert. Toen het werd gebouwd was dat een technisch hoogstandje. De bodem bleek namelijk te instabiel voor een traditionele stenen sluis, waardoor ingenieur Nils Ericson met een geheel nieuwe oplossing kwam: een ijzeren aquaduct waarin de schepen letterlijk over de rivier heen varen.
Aan weerszijden van het aquaduct liggen de sluiskamers. Schepen worden stap voor stap omhoog of omlaag geschut, afhankelijk van de richting waarin ze varen. Het hele proces verloopt nog grotendeels zoals anderhalve eeuw geleden. De sluisdeuren worden nog altijd handmatig bediend en juist dat maakt het zo leuk om naar te kijken. Je ziet het water stijgen of dalen, de trossen worden los- en vastgemaakt, toeristen maken foto’s en voor even lijkt de tijd stil te staan.
Tenminste ... normaal gesproken. Want vandaag was er één klein probleem. Er was geen boot. Niet één. Geen zeilboot, geen motorboot, geen kano, geen opblaasflamingo ... helemaal niets. Dat is een beetje alsof je naar Schiphol gaat om vliegtuigen te spotten en vervolgens ontdekt dat iedereen vandaag de trein heeft genomen. We bleven nog een tijdje hoopvol rondkijken. Iedere paar minuten dachten we: nu zal er toch wel eentje aankomen. Maar nee. Het water bleef net zo leeg als onze hoop op spectaculaire actiefoto’s. Vooral voor Corry was dat jammer. Normaal lopen we rustig met een schuttende boot mee, terwijl zij zich fotografisch volledig kan uitleven. Vandaag moest de sluis het zonder hoofdrolspelers doen. De foto's met boten heb ik geleend van internet ...
Gelukkig blijft Håverud ook zonder boten een indrukwekkende plek. Het aquaduct is een bijzonder stukje Zweedse ingenieurskunst en de omgeving is prachtig. Alleen voelt een sluizencomplex zonder schepen toch een beetje alsof je naar de Efteling gaat en ontdekt dat alle attracties vandaag even pauze hebben.
Al na een uurtje keerden we terug naar de camping. En alsof Zweden vond dat we toch nog iets bijzonders verdiend hadden, kregen we alsnog een onverwachte attractie voorgeschoteld. Een vos. Gewoon midden op de camping. Hij liep rustig tussen de kampeerplaatsen door, alsof hij even een rondje maakte om te controleren of iedereen zijn campinggeld wel had betaald. Geen spoor van haast of paniek. Hij keek even om zich heen, negeerde de verbaasde kampeerders volledig en verdween vervolgens net zo kalm weer tussen de bomen. Zo werd het uiteindelijk toch nog een dag met een bijzondere passant. Alleen voer hij niet door de sluizen. Hij liep gewoon over de camping. Dat scheelde weer een hoop geschut.
Reactie plaatsen
Reacties