Dinsdag stond er opnieuw een pittige reisdag op het programma. We moesten namelijk helemaal van Mellerud naar Trollhättan. Een afstand van zo’n zestig kilometer. Tegen de tijd dat iedereen goed en wel zat, de caravan achter de auto hing en de navigatie tevreden “route berekend” had gemeld, waren we er eigenlijk alweer.
Trollhättan is voor ons geen onbekende. Volgens mij komen we hier al meer dan veertig jaar met enige regelmaat. In die tijd is er veel veranderd. De camping ziet er totaal anders uit dan vroeger en ook de stad is meegegaan met haar tijd. Toch voelt het iedere keer weer vertrouwd. Sommige plaatsen hebben nu eenmaal iets waardoor je steeds weer terugkomt, ook al kun je niet precies uitleggen waarom.
Wie Trollhättan zegt, zegt sluizen. Hier ligt het grootste sluizencomplex van Zweden, waar schepen een hoogteverschil van ruim dertig meter overbruggen. Ook het Saab Museum trekt nog altijd veel bezoekers. De autofabriek zelf sloot in 2011 definitief haar deuren, maar de geschiedenis van het merk leeft hier nog volop voort.
En wij? Wij vonden het dit jaar allemaal wel best. Na zoveel bezoeken ontstaat er vanzelf een bijzondere vorm van toerisme: je rijdt langs een bekende bezienswaardigheid, knikt vriendelijk alsof je een oude kennis tegenkomt en vervolgt vervolgens gewoon je weg naar de supermarkt.
De woensdag en donderdag verliepen precies zoals vakantiedagen soms horen te verlopen: zonder planning en zonder haast. We deden boodschappen, keken wat winkels binnen, wandelden langs het kanaal richting het centrum en genoten vooral van ... eigenlijk niet zo heel veel. En juist dat was heerlijk.
Een ander hoogtepunt was de benzineprijs. Euro 95 kostte hier slechts € 1,32 per liter. Ik heb nog even gecontroleerd of er niet per ongeluk “per halve liter” op de pomp stond, maar nee hoor. Gewoon de echte prijs. In Nederland zouden waarschijnlijk meteen vijf televisieploegen, drie ministers en een parlementaire enquête worden opgetrommeld.
De rest van de tijd brachten we ontspannen door op de camping. De thermometer deed opnieuw enthousiast mee, maar wij hielden ons wijselijk schuil onder de luifel. Zon is heerlijk, zolang je er niet middenin hoeft te zitten.
Ondertussen begint de terugreis langzaam dichterbij te komen. Als alles volgens plan verloopt, zijn we volgende week weer thuis. Dat blijft altijd een vreemd moment. Je kijkt uit naar je eigen huis, maar tegelijkertijd weet je dat je deze zorgeloze weken straks ook weer gaat missen.
En dan is er natuurlijk nog Corry Kodak. Na weken fotograferen, notities maken en iedere dag een reisverhaal produceren, begint ze lichte tekenen van overbelasting te vertonen. De camera zucht soms al voordat de lensdop eraf is. Ik vermoed dat Corry na thuiskomst eerst een paar weken vakantie neemt.
Reactie plaatsen
Reacties
Oke thuishaven in zicht.
Ga niet per ongeluk naar de Kroeven.
Groetjes van ons.